در دیده ی دیوانه دگر خواب نیاید        زان در تب توبه گری خواب نشاید

 

دنباله ی این راه پر افسوس نگیرم       تا صور دمند در پی آن سوز نمیرم

 

                     در این ظلمت تاریک به هر سو دوانم      تا دیدن یک ذره ای از او نگرانم

 

                      تا نیمه ی راه چهره ی بیمار ندیدم       تا دید دلم بر صابر دادار رسیدم

 

بر آه دلم حسرت آن روز ببردم            که تاج دلم را به هر سوز سپردم

 

ماندم سخنی از پی زلت ز که جویم

از شرم و ندامت هیچ ندارم که بگویم